Przerwa w wykonywaniu zawodu, wobec podjęcia studiów wyższych na kierunku pielęgniarstwo

     Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1435 ze zm.) pielęgniarka, która nie wykonuje zawodu łącznie przez okres dłuższy niż 5 lat w okresie ostatnich 6 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomić o tym właściwą okręgową radę pielęgniarek i położnych i odbyć trwające nie dłużej niż 6 miesięcy przeszko­lenie pod nadzorem innej osoby uprawnionej do wykonywania zawodu pielęgniarki. Samo podjęcie studiów pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo lub studiów drugiego stopnia na kierunku pielęgniarstwo nie powoduje, że pielęgniarka jest zwolniona z obowiązku odbycia przeszkolenia po przerwie w wykonywaniu zawodu. Należy bowiem podkreślić, iż jedynie w przypadku, gdy w okresie przerwy w wykonywaniu zawodu pielęgniarka ukończy ww. studia i uzyska tytuł za­wodowy licencjata pielęgniarstwa albo tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa to nie będzie musiała odbywać przeszkolenia po przerwie w wykonywaniu zawodu.

     Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w aktualnym na gruncie nowej ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (j. t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1435 ze zm.) postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt III ZS 1/07, OSNP 2008/5-6/88, w którym wskazano, iż „nie ma obowiązku odbycia przeszkolenia pielęgniarka, posiadająca stwierdzone prawo wykonywania zawodu, po przerwie w jego wykonywaniu dłuższej niż pięć lat, jeżeli w tym czasie ukończyła studia wyższe określone w art. 7 ust. 2 pkt 3 (ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 ze zm.), po których nie jest wymagane odbycie 12 miesięcznego stażu podyplomowego w zakładzie opieki zdrowotnej (art. 9 ust. 1 tej ustawy).

Opinia pochodzi z Publikacji z okazji VII Krajowego Zjazdu Pielęgniarek i Położnych Prawo w Zawodzie Pielęgniarki i Położnej (W-wa 18-19.01.2016)

Autorzy: Siłakiewicz P., Ambroziak A., Kosmalski M., Ośka P.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie specjalizacji w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r., do dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których może być uzyskiwany tytuł specjalisty, należą:

1) epidemiologia;

2) fizyka medyczna;

3) inżynieria medyczna;

4) neurologopedia;

5) promocja zdrowia i edukacja zdrowotna;

6) psychologia kliniczna;

7) zdrowie publiczne;

8) zdrowie środowiskowe;

9) mikrobiologia;

10) toksykologia;

11) przemysł farmaceutyczny;

12) radiofarmacja;

13) surdologopedia;

14) psychoseksuologia;

15) embriologia kliniczna;

16) psychoterapia dzieci i młodzieży.

W/w rozporządzenie zawiera także wykaz kierunków, po których ukończeniu można przystąpić do szkolenia specjalizacyjnego w poszczególnych dziedzinach ochrony zdrowia (załącznik nr 2) oraz dziedziny ochrony zdrowia, w których posiadana specjalizacja I stopnia umożliwia uzyskanie tytułu specjalisty, i dziedziny ochrony zdrowia, w których ten tytuł można uzyskać (załącznik nr 3).

UWAGA!!!

W związku z licznymi skargami wpływającymi do tut. Okręgowej Izby, przypominamy, iż zgodnie z brzmieniem art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 15.04.2011 r. o działalności leczniczej, osoby zatrudnione w szpitalu oraz pozostające w stosunku cywilnoprawnym z podmiotem leczniczym, którego zakładem leczniczym jest szpital, są obowiązane nosić w widocznym miejscu identyfikator zawierający imię i nazwisko oraz funkcję tej osoby.

Powyższy obowiązek nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19.11.2003 r. (sygn. akt I PK 590/02), nazwisko (i imię) jest skierowanym na zewnątrz znakiem rozpoznawczym osoby fizycznej i ujawnienie go w celu jej identyfikacji nie może być zasadniczo uznane za bezprawne, o ile nie łączy się z naruszeniem innego dobra osobistego, np. czci, prywatności lub godności osobistej. Orzeczenie to zostało co prawda wydane w poprzednim reżimie prawnym, jednakże pozostaje ono nadal aktualne.

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 5.04.2013 r. (sygn. akt I OSK 193/13), gdzie wskazał, iż sam obowiązek noszenia przez personel medyczny identyfikatorów (m.in. z imieniem i nazwiskiem) w siedzibie jednostki udzielającej świadczeń medycznych, który wynika z art. 36 ust. 1 ustawy z 2011 r. o działalności leczniczej nie oznacza, iż z tej przyczyny wyłączona jest ochrona danych osobowych tych osób.

 

*nie dotyczy personelu medycznego wykonującego zawód w środkach ochrony indywidualnej (tj. kombinezonach)

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 5 lit. d ustawy z dnia 8.06.2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, z dniem 1 lipca 2020 r.  nastąpił kolejny wzrost wynagrodzenia pielęgniarek i położnych.

W związku z licznymi zapytaniami, jakie wpływają do tut. OIPIP w tym zakresie, poniżej zamieszczamy szczegółową informację dotyczącą zasad podwyższenia wynagrodzenia, która pozwoli na wyjaśnienie istniejących wątpliwości oraz odpowiedź z Ministerstwa Zdrowia z dnia 22.05.2020 r. na temat kwoty bazowej obowiązującej w 2020 r. przy obliczaniu gwarantowanych wzrostów wynagrodzeń zasadniczych.

Przepisy prawne przydatne w aktualnej sytuacji zagrożenia epidemicznego:

I.  ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020, poz. 3740) – tzw. „specustawa” – weszła w życie od 8 marca 2020 r.

pełna treść dostępna pod adresem: http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2020/374

Ustawa wprowadza następujące zasady:

1)      Do zamówień, których przedmiotem są towary lub usługi niezbędne do przeciwdziałania COVID-19, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1843), jeżeli zachodzi wysokie prawdopodobieństwo szybkiego i niekontrolowanego rozprzestrzeniania się choroby lub jeżeli wymaga tego ochrona zdrowia publicznego.

W dniu 31.01.2020 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o odpadach, która wprowadziła kilka zmian.

1)      W przypadku awarii systemu teleinformatycznego, w którym BDO jest prowadzona, uniemożliwiającej sporządzanie dokumentów ewidencji odpadów:

a) wprowadzono możliwość sporządzenia dokumentów ewidencji odpadów w formie papierowej lub elektronicznej poza BDO – przez cały czas trwania awarii

b) przekazujący odpady sporządza kartę przekazania odpadów odpowiedniej liczbie egzemplarzy dla każdego z posiadaczy odpadów – przekazującego odpady, każdego transportującego odpady oraz przyjmującego odpady,

c) kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady jest obowiązany posiadać w trakcie transportu kartę przekazania odpadów lub jej kopię sporządzonej w formie pisemnej lub elektronicznej poza BDO

d) informacje zawarte w karcie ewidencji odpadów, karcie przekazania odpadów sporządzonej w formie papierowej lub elektronicznej poza BDO wprowadza się do BDO niezwłocznie po ustaniu awarii, nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania awarii

e) wzory kart przekazania odpadów oraz ewidencji odpadów stanowią załącznik do ustawy.

(art. 67 ust. 7 – 18)

Zgodnie z art. 11 ust.1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U.2011.174.1039) pielęgniarka i położna wykonują zawód z należyta starannością, zgodnie z zasadami etyki zawodowej, poszanowaniem praw pacjenta, dbałością o jego bezpieczeństwo, wykorzystując wskazania aktualnej wiedzy medycznej. Cytowana wcześniej ustawa nakłada na pielęgniarkę, położną obowiązek realizacji zleceń lekarskich zawartych w dokumentacji medycznej. Obowiązek ten nie jest obowiązkiem bezwarunkowym, albowiem ustawodawca w art. 12 ust.2 w/w ustawy założył, możliwość wystąpienia sytuacji, gdy pielęgniarka i położna może odmówić wykonania zlecenia lekarskiego oraz wykonania innego świadczenia zdrowotnego niezgodnego z ich sumieniem lub z zakresem posiadanych kwalifikacji, z niezwłocznym podaniem przyczyny odmowy na piśmie przełożonemu lub osobie zlecającej.

Niektóre z przeszkód uniemożliwiających wykonanie zlecenia lekarskiego: